1) . الكافي، ج4، ص407.

2) . واژه «رزق» به معناى عامل تأمين نياز است و از آنجا كه انسان علاوه بر تأمين نيازهاى جسمى، به رفع نيازهاى روحى (يعنى رفع ناآرامى‌ها، تلاطم‌ها و اضطراب‌هاى نفسانى) محتاج است، از اين‌رو بايد رزق لازم براى ايجاد آرامش به او برسد. اين رزق، همان ولايت اهل‌بيت است كه با سوق دادن انسان‌ها به اينكه بايد منشأ تلاطمات روحى خود را عوامل درونى دانسته و با يقين به وعده‌هاى الهى آرام بگيرند، از اهل ايمان رفع نياز نموده و حاجت آنها را برآورده مى‌نمايد. به همين دليل در ذيل آيه «اَللّٰهُ لَطِيفٌ بِعِبٰادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشٰاءُ» از امام صادق(ع) روايت شده است كه مقصود از رزق كه خداوند آن را روزى اهل ايمان مى‌نمايد و به همين دليل، مفعول «يَرْزُقُ» محسوب مى‌شود، «وَلَايَةَ أَمِيرِالْمُؤْمِنِين(ع)» است.(الكافي، ج1، ص436) به اين معنى كه خداوند ولايت على‌بن‌ابى‌طالب(ع) را به هركس بخواهد، روزى مى‌دهد. يعنى ولايت، رزق همه انسان‌ها نبوده و تنها برخى، از آثار و ثمراتش برخوردار مى‌شوند.