260

ناودان كعبه و شفاى بيمار

روايت شده است كه فردى از ياران امام صادق(ع) در مكه بيمار شده و در حال مرگ بود. يكى از همراهانش نزد آن حضرت آمد و از بيمارى‌اش سخن گفت. حضرت فرمودند:

«أَمَا لَوْ كُنْتُ مَكَانَكُمْ لَسَقَيْتُهُ مِنْ مَاءِ الْمِيزَابِ» ¹

«اگر به جاى شما بودم از آب ناودان كعبه به او مى‌دادم.»

مرد پس از شنيدن اين كلام، در طلب آب ناودان به سرعت به سمت (اهل)

مسجد رفت. اما نزد آنها چيزى نيافت. در همين حال، يك‌باره ابرى پديدار شد و رعد و برقى به گوش رسيد و آسمان شروع به باريدن كرد. ظرفى را زير ناودان گرفته، پر از آب كرد و نزد بيمار برد. بيمار مقدارى از آن آب نوشيد و فوراً شفا يافت.

در حديث ديگرى از امام صادق(ع) روايت شده است كه فرمودند:

«مَاءُ الْمِيزَابِ يَشْفِي الْمَرِيضَ» ²

«آب ناودان، سبب شفاى بيمار است.»

زير ناودان، محل نماز شَبِير و شَبَّر

امام رضا(ع) ضمن توصيه به نماز در حِجْرِ اسماعيل فرمودند:

«أَكْثِرِ الصَّلَاةَ فِي الْحِجْرِ وَ تَعَمَّدْ تَحْتَ الْمِيزَابِ وَ ادْعُ عِنْدَهُ كَثِيراً وَ صَلِّ فِي الْحِجْرِ عَلَي ذِرَاعَيْنِ مِنْ طَرَفِهِ مِمَّا يَلِي الْبَيْتَ فَإِنَّهُ مَوْضِعُ شَبِيرٍ وَ شَبَّرَ