259 دعا مىكرد:
«اَللَّهُمَّ ارْحَمْ ضَعْفِي وَ قِلَّةَ حِيلَتِي اللَّهُمَّ أَنْزِلْ عَلَيَّ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ أَدْرِرْ عَلَيَّ مِنْ رِزْقِكَ الْوَاسِعِ ... اللَّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَيَّ مِنَ الرِّزْقِ وَ لَا تَقْتُرْ عَلَيَّ» 1
«خدايا! بر ناتوانى و بيچارگىام رحم كن و مرا از رحمت خويش، دو نصيب عطا نما و از روزى گستردهات بر من ببار ... خداوندا! روزى مرا بسيار گردان و بر من سخت مگير.»
امام صادق(ع) در حديث ديگرى، زير ناودانِ كعبه را مقام (محل ايستادن) جبرئيل توصيف نموده، فرمودند:
«فَإِنَّهُ كَانَ مَقَامَهُ إِذَا اسْتَأْذَنَ عَلَي رَسُولِ اللَّهِ(ص)» 2
«اين محل، همان جايى است كه هرگاه جبرئيل اراده مىنمود نزد رسول خدا(ص) برسد، از او اذن حضور مىگرفت.»
رمزواره
زائر در زير ناودان كعبه، از خداوند رحمت و وسعت روزى طلب مىكند، چرا كه ناودان كعبه سبب فرود آمدن رحمت بر كسانى است كه در زير آن جاى گرفته و از پروردگارشان خواستهاند تا آنها را از رحمتى برخوردار نمايد كه هدف از آفرينش، بهرهمندى از آن است. رحمتى كه دربارهاش فرمودهاند:
«خَلَقَهُمْ لِيَفْعَلُوا مَا يَسْتَوْجِبُونَ بِهِ رَحْمَتَهُ فَيَرْحَمَهُمْ» 3
«خداوند، انسانها را آفريد تا آنها را با انجام آنچه موجب نزول رحمتش مىشود، مورد رحمت خود قرار دهد.»