2352. تحميد
تحميد، عرضه حمد به درگاه الهى و اعتراف به ناتوانى در شكر نعمتهاى خداوند است. چنانچه اميرمؤمنان(ع) درباره معناى « الْحَمْدُ لِلَّه » فرمودند:
«عَرَّفَ اللَّهُ عِبَادَهُ بَعْضَ نِعَمِهِ عَلَيْهِم جُمَلاً إِذْ لَا يَقْدِرُونَ عَلَي مَعْرِفَةِ جَمِيعِهَا بِالتَّفْصِيلِ لِأَنَّهَا أَكْثَرُ مِنْ أَنْ تُحْصَي أَوْ تُعْرَفَ فَقَالَ لَهُمْ قُولُوا الْحَمْدُ لِلَّه» 1
«خداوند بندگانش را با بعضى از نعمتهاى خود (به طور اجمالى) آشنا نمود و چون (مىدانست) نعمتهاى او آنقدر زياد است كه قابل شمارش نيست و
كسى قادر به معرفت (تمام) نعمتهاى او نمىباشد، به آنها گفت: بگوييد: الْحَمْدُ لِلَّه »
رسول خدا(ص) در معناى تحميد فرمودند:
«إِنَّهُ عَلِمَ أَنَّ الْعِبَادَ لَا يُؤَدُّونَ شُكْرَ نِعْمَتِهِ فَحَمِدَ نَفْسَهُ قَبْلَ أَنْ يَحْمَدُوهُ» 2
«چون خداوند مىدانست كه بندگان نمىتوانند شكر نعمت او را بجاى آورند به همين جهت قبل از اينكه ديگران او را بستايند (براى اينكه راه حمد را به آنها بياموزد) خود را حمد نمود.»
رمزواره تحميد
از آنجا كه بزرگترين نعمت خداوند بر بندگان، ولايت اهلبيت (عليهم