234ذات اقدس الهى است. از اينرو هنگامى كه يونس از خشم بر قوم خود پشيمان شد و به حكمت پروردگار اعتراف كرد، خداوند دربارهاش فرمود:
«فَلَوْ لاٰ أَنَّهُ كٰانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ» 1
«و اگر او از زمره تسبيحكنندگان نبود، قطعاً تا روزى كه (مردم براى حساب) برانگيخته مىشوند، در شكم آن (ماهى) مىماند.»
اميرمؤمنان(ع) در تفسير آيه فوق فرمودند:
«فَلَوْ لَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُقِرِّينَ لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلي يَوْمِ يُبْعَثُون» 2
«اگر او از زمره اقرار كنندگان (به رابطه حكيمانه حوادث با خود) نبود، قطعاً تا
زمان برانگيخته شدن مردم، در شكم آن (ماهى) مىماند.» 3
بنابر آنچه گفته شد، حقيقت تسبيح در سايه اقرار به ولايت اهلبيت (عليهم السلام) حاصل مىشود و قرار گرفتن يكى از پايههاى كعبه بر آن، بر اين حقيقت دلالت دارد كه لازمه بهرهمندى از ربوبيت خداوند آن است كه تقدير و تدبير خداوند در ايجاد حوادث و عرضه تكاليف را حكيمانه و دور از هرگونه نقص و كاستى و هماهنگ با اصلاح و تربيت خود بدانيم. 4