210با توجه به آنچه ذكر شد، مىتوان دريافت كه ميان بازگشت به خانه و بهرهمندى از امنيت آن، رابطهاى انكار ناپذير وجود دارد. به اين معنا كه اگر در شرايط و موقعيتهاى گوناگون زندگى به حقيقت و معناى كعبه يعنى ولايت اهلبيت (عليهم السلام) متمسك شده و با يقين به وعدههاى الهى، موجبات بقاى خود را در حريم اصلاح و تربيت فراهم كنيم، از ثمراتش كه ايجاد امنيت
براى خود و اطرافيان است برخوردار مىشويم. از اينرو اميرمؤمنان(ع) امنيت بيت را به ولايت خود نسبت داده و فرمودند:
«أَنا بَيْتُ اللَّهِ مَن دَخَلَهُ كانَ آمِناً فَمَنْ تَمَسَّكَ بِوَلايَتي وَ مَحَبَّتي أَمِنَ مِنَ النَّارِ» 1
«من همان خانه خدا هستم كه هركس در آن وارد شود، ايمن است. پس هركس به ولايت و محبتم متمسك شود، از آتش در امان خواهد بود.»
بَلَد در لغت و اصطلاح زبان عربى
قبل از بررسى درخواست ابراهيم(ع) پيرامون مبدل شدن سرزمين مكه به بَلَد، بيان توضيحاتى درباره مفهوم اوليه واژه بلد و به كارگيرى آن در معناى اصطلاحىاش، ضرورى به نظر مىرسد. مرحوم طبرسى در شرح واژه بَلَد و علت نامگذارىاش مىگويد:
«أَلْبَلَدُ وَ الْمِصْرُ وَ الْمَدينةُ نظائِرُ وَ أَصْلُهُ مِنْ قَوْلِهِمْ بَلَدٌ لِلاثَرِ في الْجِلْدِ وَ غَيرِهِ وَ جَمْعُهُ أَبلادٌ وَ مِنْ ذلِكَ سُمِّيَتِ الْبِلادُ لانّها مواضِعُ مَواطِنِ النّاسِ وَ تَأثِيرِهِمْ وَ مِنْ