205
«أَلتَّبْييتُ أَلتَّدْبيرُ لِلشَّيءِ بِاللَّيْلِ لِأَنَّ ذلِكَ يَكُونُ في وَقْتِ رَواحِ النّاسِ إلى بُيُوتِهِمْ» 1
«تبييت، تدبير شبانه پيرامون يك چيز است. زيرا در شب، مردم به خانههايشان
مىروند و براى فكر كردن و تصميم گرفتن فرصت دارند.»
به كعبه از آن جهت كه مردم را از ظلمات گمراهى و ناآرامىهاى موجود در
آن، پناه داده و دور هم جمع مىكند، بيت مىگويند. ولايت علىبنابىطالب(ع) نيز كه با ايجاد وحدت بينش و عمل، مردم را در حريم تربيتى خداوند گرد مىآورد و آنها را از تاريكى ناآرامىهاى ناشى از گناه (كامجويى و ستيزهجويى) نجات داده و پناه مىدهد، بيت خوانده مىشود. 2 چرا كه با وجود بينشهاى مختلف و عملكردهاى متفاوت، نمىتوان در حريم ربوبيت الهى جاى گرفت. از
اينرو حضرت زهرا(عليها السلام) درباره خاصيت وحدتبخشى ولايت فرمودند:
«جَعَلَ اللَّهُ طَاعَتَنَا نِظَاماً لِلْمِلَّةِ وَ إِمَامَتَنَا أَمَاناً مِنَ الْفُرْقَةِ» 3
«خداوند، طاعت ما را عامل ساماندهى امت و امامت ما را موجب نجات از تفرقه و پراكندگى قرار داده است.»
امام صادق(ع) در اينباره فرمودند:
«بِنَا ائْتَلَفُوا بَعْدَ أَنْ كَانُوا مُخْتَلِفِينَ وَ بِنَا أَلَّفَ اللَّهُ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ جَعَلَهُمْ إِخْوَاناً بَعْدَ