1) . درباره نماز خواندن با نعلين از امام صادق(ع) روايت شده است: «إِذَا صَلَّيْتَ فَصَلِّ فِي نَعْلَيْكَ إِذَا كَانَتْ طَاهِرَةً فَإِنَّ ذَلِكَ مِنَ السُّنَّةِ» (من لايحضره الفقيه، ج1، ص568) «هنگامى كه مى‌خواهى نماز بگزارى، آن را در نعلين پاكيزه بجاى آور كه اين عمل از سنّت است.»

2) . چنانكه امام صادق(ع) فرمودند: «ثُمَّ يُقَلِّدُهَا بِنَعْلٍ خَلَقٍ قَدْ صَلَّى فِيهَا» (الكافي، ج4، ص297) «سپس يك جفت نعلين كهنه كه در آن نماز خوانده باشد، به گردن شتر بياويزد.»

3) . «قَلائِدَ»، جمع قلاده به معناى حيوانى است كه براى قربانى شدن نشانه گذارى (تقليد) مى‌شود و تقليد در حج به معناى آويختن چيزى (نعلين كه در آن نماز خوانده شده باشد) به گردن شتر، گاو و گوسفندى است كه براى قربانى شدن انتخاب شده است. (تفصيل بيشتر را در بخش «واژه نامه حج» در پايان كتاب بنگريد.)

4) . گرچه «اِشْعار» درباره شتر رواج بيشترى دارد، اما درباره گاو نيز جايز شمرده شده است. چنانكه در كتاب مستدرك روايت شده است: «فَإذَا أَرَدْتَ الْحَجَّ بِالاقْرَانِ وَجَبَ عَلَيكَ أَنْ تَسُوقَ مَعَكَ مِنْ حَيثُ أَحْرَمْتَ الْهَدْي بَدَنَةً أَوْ بَقَرَةً تُقَلِّدُهَا وَ تُشْعِرُهَا مِنْ حَيثُ تُحْرِمُ» «هنگامى كه مى‌خواهى حج قِران بجاى آورى، مى‌بايد قربانى (شتر يا گاو) را همراه ببرى و در ميقات، تقليد يا اشعار نمايى.» چنانكه رسول خدا(ص)در يك سال شتر و در سال ديگر گاو را اشعار و تقليد نمود. از اين‌رو پس از ذكر آداب اشعار شتر فرمودند: «وَ كَذَلِكَ فِي الْبَقَرِ فِي مَوْضِعِ سَنَامِهَا» (مستدرك الوسائل، ج8، ص77) «در قسمت برآمده پشت كمر گاو نيز مى‌توان مانند شتر نشان گذاشت.»