151به خداى بزرگ يا خداى پدر نزديك مىشوند و رضايت او را جلب كنند. سپس اين كار موجب قبول شفاعت آن خدايان نزد خداى بزرگتر در بهكارگيرى قدرتهايى مىشود كه مخصوص خداى بزرگ است. اين دو آيه اصلاً ناظر به روابط ديگرى نيست كه آنها با آن خدايان داشتهاند؛ كارهايى از قبيل حاجت خواستن از آنها با اين اعتقاد كه آنها را در كارهايى كه به خداى بزرگتر اختصاص ندارد، به خودى خود و مستقل از آن خدا، قادر به رساندن سود و زيان مىدانستند.
تذكر دوم: توسل ربطى به شرك ندارد
حقيقت توسل اين است كه بنده به خدا توجه كند و او را بخواند و در دعاى خود، صفات بلند و والاى خداوند را ذكر كند كه به برآورده شدن حاجتش مربوط مىشود، مانند وسعت دامنۀ رحمت و آمرزش خدا و به چنين صفاتى متوسل شود. گاه نيز به