141شرك بودن دعاى مسئلت در يكى از دو فرض
بنابر آنچه گذشت، امكان دخول دعاى مسئلت تحت عنوان شرك را نفى نمىكنيم، البته نه به تنهايى، بلكه تنها وقتى كه چيز ديگرى با دعاى مسئلت همراه شود كه آن چيز، او را به شرك در ربوبيت يا الوهيت بكشاند. عقل بهطور مستقل، به واسطۀ آن چيزى كه با دعا همراه شده است، به شرك بودن اصل دعا حكم مىكند، و اين امر هنگامى است كه معيارِ يكى از دو نوعِ شرك، محقَّق شده باشد؛ چه شرك در ربوبيت يا شرك در الوهيت.
پس دعا وقتى در شرك ربوبى داخل مىشود كه دعاكننده معتقد باشد اين موجود - چه بت باشد يا هر چيز ديگر - قادر است به صورت مستقل از خداوند و در عرض قدرت ذات مقدس خداوندى، حاجات او را برآورد و اين بدون شك، شرك است. پس اگر كسى از غير خدا چيزى بخواهد كه تنها خداوند متعال قادر بر انجام آن است و معتقد