122 الرَّحِيمِ * مٰالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ؛ ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است (خداوندى كه) بخشنده و بخشايشگر است (و رحمت عام و خاصش همگان را فرا گرفته)، (خداوندى كه) مالك روز جزا است». از اين مدح و ثناى الهى، لازم مى‌آيد كه از خداوند متعال درخواست كند. از طرفى دعاى مسئلت نيز دربردارندۀ دعاى عبادت خواهد شد؛ به اين معنا كه دعاى عبادت داخل در دعاى مسئلت مى‌شود؛ يعنى كسى كه حوايج خود را از خدا مى‌خواهد، در ضمن آن، خدا را هم عبادت مى‌كند. ¹

در پاسخ بايد گفت اينكه دعاى عبادت مستلزم دعاى مسئلت و دعاى مسئلت متضمّن دعاى عبادت باشد، سخنى مبهم و نامعقول است. معقول اين است كه اگر كسى موجودى را مستحق دعاى عبادت ديد، بدون شك، او را شايستۀ اين خواهد ديد كه حاجت‌هاى خود را با دعاى مسئلت از او بخواهد. اگر