121از علما مىگويد: «دعا در بيشتر كاربردهاى كتاب عزيز همان عبادت است». 1 اينجاست كه به خود حق مىدهيم اين پرسش را مطرح كنيم كه چگونه مدّعى مىشوند قرآن كريم به وضوح، دعا را به صورت مطلق عبادت دانسته است درحالىكه آياتى كه از شرك سخن به ميان آوردهاند، تنها در بارۀ دعاى عبادت سخن گفتهاند و به دعاى مسئلت هيچ ربطى ندارند؟
آيا بين دعاى مسئلت و عبادت تلازمى هست؟
در اينجا ادّعاى ديگرى نيز هست كه در بعضى سخنان آنها يافت مىشود كه حاصلش اين است كه دعاى مسئلت دربردارندۀ دعاى عبادت نيز هست. «فوزان» مىگويد:
رابطۀ بين دعاى عبادت و دعاى مسئلت، اين است كه دعاى عبادت مستلزم دعاى مسئلت است و وقتى كه بنده گفت: الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ * اَلرَّحْمٰنِ