116
وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ مَنْ لاٰ يَسْتَجِيبُ لَهُ إِلىٰ يَوْمِ الْقِيٰامَةِ وَ هُمْ عَنْ دُعٰائِهِمْ غٰافِلُونَ (احقاف: 5)
و كيست گمراهتر از آن كس كه به جاى خدا، كسى را مىخواند كه تا روز قيامت، به او پاسخ نمىدهد و آنها از دعايشان بىخبرند؟
نيز مىآيد و معناى آيه چنين مىشود: و چه كسى گمراهتر است از كسى كه به جاى خدا، ديگرى را عبادت كند؛ كسى كه عبادت او هيچ واكنشى را نزد معبودش برنمىانگيزد. پس چنين عبادتكنندهاى، نه بهرهاى از عبادت خود برده و نه حاجتى از او برآورده مىشود؛ زيرا معبود او جامدى غافل بيش نيست كه از عبادت او خبر ندارد.
روايتى نيز از حضرت رسول اكرم(ص) نقل شده كه فرمود: «هر كس دوست دارد دعايش در زمان بلا و گرفتارى مستجاب شود، بايد در زمان آرامش و آسايش، بيشتر دعا كند». 1 اين حديث همين معنايى