106
يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَهَبْنٰا لَهُ إِسْحٰاقَ وَ يَعْقُوبَ (مريم: 48 و49)
و از شما و [از] آنچه غير از خدا مىخوانيد، كناره مىگيرم و پروردگارم را مىخوانم. اميدوارم كه در خواندن پروردگارم نااميد نباشم و چون از آنها و [از] آنچه به جاى خدا مىپرستيدند، كناره گرفت، اسحاق و يعقوب را به او عطا كرديم و همه را پيامبر گردانيديم.
اين آيه كه سخن ابراهيم(ع) را نقل مىكند، آشكارترين آيهاى است كه بر ترادف بين دو واژۀ «يدعو» و «يعبد» در قرآن دلالت مىكند. بنابراين، بدون شك، وقتى اين آيه با سخن ابراهيم(ع) كه گفت: وَ أَعْتَزِلُكُمْ وَ مٰا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ آغاز شده است و چنين ادامه پيدا مىكند كه: فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ مٰا يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ ، ترادف بين يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ و يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ به گونهاى ثابت مىشود كه هرگز معناى طلب و درخواست