1) . الجواهر المضيئة، ج 1، ص 461.

2) . الغدير، ج 5، ص 202؛ البداية والنهاية، ج 11، ص 404.

3) . وفيات الاعيان، ج 4، ص 272.

4) . همان، ج 5، ص 424. وى دختر ابو محمد، حسن بن زيد بن حسن بن على بن ابى‌طالب: است. همراه همسرش، اسحاق، فرزند امام صادق7 به مصر رفت. برخى گفته‌اند كه همراه پدرش به آنجا رفت. قبر او در مصر است، ولى شهرت چندانى ندارد. نفيسه زنى درست‌كار و پرهيزكار بود. وقتى امام شافعى به مصر رفت، به محضرش رسيد و از او حديث شنيد. مصريان تا به امروز، اعتقاد زيادى به او دارند. وقتى كه امام شافعى از دنيا رفت، جنازه‌اش را به خانه نفيسه بردند. وى در خانه‌اش بر جنازه شافعى نماز خواند. او در همان جايى كه دفن شده، اقامت داشت و هم‌چنان در آنجا مقيم بود تا در رمضان 208ه.ق درگذشت. پس از وفات وى، همسرش مى‌خواست، جنازه را براى خاكسپارى به مدينه برد، ولى مصريان از او خواستند تا جنازه را همان جا به خاك سپارد. بنابراين وى را در همين مكان معروف كه الآن در نزديكى قاهره قرار دارد به خاك سپردند. معروف است كه كنار قبرش دعا به اجابت مى‌رسد. (وفيات الاعيان، ج 5، ص 424). ذهبى نيز درباره وى مى‌گويد: «وى از زنان مؤمن و صالح بود و دعا كنار قبرش مستجاب مى‌شود، بلكه دعا كنار قبر پيامبران و صالحان نيز اجابت مى‌شود». سير اعلام النبلاء، ج10، ص 107.