107و شيعيانش بتازند، يا در پى چيزهاى ديگرى بودهاند.
بىگمان كسانى كه اين تأثير را به عبداللهبنسبأ نسبت دادهاند، در پسِ ساختن چنين اخبار و وقايعِ دروغين و گنجاندن آن در كتب و احاديث، انگيزهها و منوياتى داشتهاند. خوانندگان محترم و پژوهنده اسباب پشت پردۀ اين ماجرا را در احاديث سيفبنعمر و ديگران مىتوانند بيابند.
دكتر عبدالعزيز هلابى درباره «عبداللهبنسبأ» مىگويد:
موضع سيفبنعمر در رواياتى كه دربارۀ وقايع فتنه آورده است را مىتوان چنين خلاصه كرد:
1. دفاع از عثمان و امّ المؤمنين عائشه و طلحه و زبير و فرمانداران عثمان و تبرئه و توجيه مواضع آنان، حتى به قيمتِ ساختنِ روايات و تحريف آنها؛
2. بدگويى و كاستن منزلت خليفه، على(ع) به شكل غير مستقيم؛
3. ناعادل دانستن همۀ منتقدان خليفه عثمان، يا كسانى كه از فرمانداران او در شهرهاى مختلف بدگويى مىكردهاند يا در بصره [در واقعۀ جمل] در كنار خليفه، على(ع) بودهاند؛ چه از ميان صحابه و چه غير صحابه؛
4. مقابله با رواياتى از شيعه كه در آنها از عثمان و عائشه و طلحه و زبير بدگويى شده، به وسيلۀ [جعل] روايات متناقض و مخالف.... 1
از ديگر عوامل پشت پرده براى جعل افسانههايى درباره او مىتوان اين انگيزه را نيز برشمرد:
1. سرپوش گذاشتن بر انگيزههاى حقيقى كه مردم را به محاصره و كشتن عثمان در منزلش واداشت. مورخان آوردهاند كه كارگزاران عثمان