41 (العياذ بالله) جسمى است محدود، و متناسب با وسعت كرسى و همسان با وجود پيامبر اسلام(ص) كه هر دو باهم در اين كرسى جا ميگيرند؟
5. محصور بودن خدا در ميان ابرها
ابن تيميه و ابنقيم معتقدند كه خداوند قبل از اينكه موجودات عالم را خلق كند، در ميان ابر ضخيمى قرار داشت كه نه در زير آن هوا بود و نه در بالاى آن؛ و در عالم، هيچ موجودى نبود و عرش خدا بر روى آب قرار داشت! 1 حال بايد پرسيد: آيا اين باور با توحيدى كه مسلمانان به آن اعتقاد دارند، سازگاراست؟
به هر حال، مطابق اين عقيده، خداوند به عنوان موجودى تلقى شده كه در ميان ابرهاى ضخيم، محصور بوده است و ابر بر خداوند احاطه داشته است، در حالىكه به ضرورت دين اسلام، هيچ چيزى نمىتواند محيط بر خدا باشد، بلكه خداوند محيط بر همه مخلوقات و جهان هستى احاطه دارد.
با اندكى دقت، معلوم مىشود كه در اين سخن، تناقضى آشكار وجود دارد، زيرا در ضمن اينكه مىگويد خدا قبل از اينكه چيزى را خلق كند و در عالم، نيستى مطلق حاكم بود، خودش در ميان ابر ضخيم قرار داشته است. در حالى كه ابر - به هر شكلى كه مىخواهد باشد - از مخلوقات خداوند است؛ مگر اينكه مخلوقيت آن، انكار گردد كه تضاد اين سخن