37 ابنقيم جوزى، شاگرد ابنتيميه و مبلّغ عقايد او و نيز سليمان بن عبدالله بن محمد بن عبدالوهاب مىگويند:
عرش خداوند كه ضخامت آن به اندازۀ فاصله ميان دو آسمان است، بر پشت هشت قوچى قرار دارد كه فاصله ناخن تا زانوى آنها نيز به اندازه فاصله ميان دو آسمان است و اين قوچها روى دريايى قرار دارند كه عمق آن به اندازۀ فاصله دو آسمان است و دريا بر روى آسمان هفتم قرار گرفته است. 1اين توصيفى كه وهابيان براى عرش خدا نمودهاند، علاوه بر اينكه از جهات مختلف با موازين شرعى و عقلى منافات دارد، جز گزافهگويى چيزى نمىتواند باشد، زيرا خداوند متعال را نيازمند عرش ضخيم و هشت قوچ كذايى و درياى عميق و بالاخره محتاج آسمان هفتم قرار دادهاند. آنان مدعىاند كه اگر يكى از اين پايههاى زيرين عرش نباشد، عرش خدا فرو ريخته، العياذ بالله، خداوند از آن بالا به سوى زمين سقوط خواهد نمود! در حالىكه غنا و بى نيازى خدا نسبت به هر چيزى، از ضروريات دين به شمار مىآيد و آيات متعدد قرآن كريم، صريحاً گواه بر اين مطلب است.
از سوى ديگر، آيا اين مطالب، مستلزم اثبات ازليت و ابديت براى قوچهاى هشتگانه و دريا و امور ديگرى نيست كه در قوام عرش