33 آفريده چگونه مى‌تواند نيازمند به مكان باشد. ¹به همين دليل، خداى سبحان جسم نيست و هرگز با چشم ديده نمى‌شود، چرا كه رؤيت با چشم، مستلزم جسم‌بودن و مكان و محل و رنگ و شكل و جهت‌داشتن است و همه اينها از صفات مخلوقات است و خداوند برتر از آن است كه داراى صفات مخلوقات باشد. بنابراين، اعتقاد به رؤيت‌خداوند يك نوع آلودگى به شرك است:

لاٰ تُدْرِكُهُ الْأَبْصٰارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصٰارَ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ (انعام:103)

چشم‌ها او را نمى‌بينند، ولى او همه چشم‌ها را مى‌بيند و او بخشنده و آگاه است.

هنگامى كه بهانه‌جويان بنى‌اسرائيل از موسى(ع) تقاضاى رؤيت خدا كردند و گفتند: لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً ؛ «هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم تا خدا را آشكارا ببينيم!» (بقره: 55) موسى آنها را به كوه طور برد و تقاضاى آنها را تكرار نمود ولى از سوى خداوند چنين پاسخ شنيد:

لَنْ تَرٰانِي وَ لٰكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكٰانَهُ فَسَوْفَ تَرٰانِي فَلَمّٰا تَجَلّٰى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسىٰ صَعِقاً فَلَمّٰا أَفٰاقَ قٰالَ سُبْحٰانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ (اعراف:143)

هرگز مرا نخواهى ديد، ولى به كوه نگاه كن اگر در جاى خود ثابت ماند مرا خواهى ديد و چون پروردگارش بر كوه جلوه كرد، آن را همسان خاك نمود و موسى مدهوش بر زمين افتاد،