237خواستند تا بر كفرشان شهادت داده، سپس توبه كنند. ¹آنان بعد از پشيمانى در اين مسئله، به ظاهر آيه إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ ؛ «حكم و فرمان، تنها از آنِ خداست» (انعام: 57) استناد كردند و با برداشت جاهلانه و غير معقول از ظاهر آيه، مى‌گفتند حاكميت، مخصوص خداست و بر اين اساس، تمام مسلمانان را كافر دانستند و اسلام را در فرقه خوارج منحصر كردند. امام(ع) در جواب اين سخن آنان كه مى‌گفتند: حاكميت فقط از آن خداست، مى‌فرمود: «كَلِمَةُ حَقٍّ يُرادُ بِهَا الباطِلُ» ²؛ «سخن حقى است كه باطل، از آن اراده شده است».

فرقه وهابيت، شباهت‌هاى زيادى به فرقه خوارج دارد و به همين علت، هنگامى‌كه در قرن دوازدهم هجرى در عربستان به وجود آمد، عثمانى‌ها اسم خوارج را بر آنان اطلاق نمودند. ³

جمود بر ظاهر و مخالفت با اصول

شيخ محمد عبده دانشمند معروف اهل سنت، مى‌گويد: «وهابى‌ها اخذ به ظاهر را واجب دانسته، به هيچ صورت از آن عدول نمى‌كنند، هرچند اين ظاهر، مخالف با اصول اسلامى باشد». ⁴وهابى‌ها، ظاهرگرايى را از فرقه خوارج فرا گرفته‌اند، زيرا بعد از گذشت قرن‌ها، فرقه ديگرى شبيه آن ساختند و به همان‌سان كه خوارج،