219 گشته، مستحق قتل مىگردند.
محمد بن عبدالوهاب، پيشواى وهابىها در راستاى تحقق اهداف دشمنان اسلام، به حدى با مسلمانان دشمنى داشته كه به صورت افراطى مىگويد:
شرك مسلمانان، غليظتر از شرك بتپرستان زمان جاهليت است، زيرا مشركان فقط در حال خوشى و رفاه، مشرك بودند و در حال سختى و گرفتارى موحد و خدا پرست مىشدند، لكن مسلمانان در هردو حال (شدت و رخا) مشرك هستند. 1او در جاى ديگرى مىگويد: «كسى كه مشركان (مسلمانان) را تكفير نكند يا در كفر آنان، شك داشته باشد، از بزرگترين نواقض اسلام است». 2اگر به اين سخنان محمد بن عبدالوهاب دقت شود، كفار و مشركان واقعى در اصل خداپرست و موحدند و فقط گاهى مبتلا به شرك مىگردند، اما مسلمانان از اصل مشركاند و هيچگاه موحد و خداپرست نيستند.
بر همين اساس، وهابىها، پيوسته مسلمانان را به قتل مىرسانند و نه تنها از آغاز موجوديت خود تا امروز، هيچ نوع اختلاف و برخوردى با كفار واقعى (نصارى و يهود و حتى مادىپرستان) نداشتهاند، بلكه با حفظ رابطه نيكو، در خارج و داخل كشور به آنان احترام مىكنند و بر