128بديهى است كه چنين مقامى در حكومت ظاهرى خلاصه نمىشود و اگر امامت، به صورتى كه گفته شد، تفسير نشود، آيۀ ياد شده مفهوم روشنى نخواهد داشت.
تمام پيامبران اولواالعزم(عليهم السلام) داراى مقام امامت بودند و آنچه را كه با رسالت خود عرضه مىكردند، در عمل تحقق مىبخشيدند و رهبر معنوى و مادى و ظاهرى و باطنى مردم بودند؛ مخصوصاً پيامبر اكرم(ص) كه از آغاز نبوتش مقام والاى امامت و رهبرى الهى را نيز داشت و كار ايشان در ابلاغ فرمانهاى الهى خلاصه نمىشد.
با توجه به تعريفى كه از امامت بيان شد، به خوبى معلوم مىشود كه رسيدن به اين مقام، شرايط سنگينى دارد، هم از نظر تقوا كه به تقوايى در حد معصوم بودن از هرگونه گناه نياز دارد و هم از نظر علم و دانش و احاطه به تمام معارف و دستورهاى دين و شناختن انسانها و نيازهاى آنها در هر عصر و زمان و مكان.
بنابر ديدگاه شيعه، امام بايد از هر گناه و خطايى معصوم باشد، زيرا علاوه بر آيهاى كه ذكر گرديد، غير معصوم نمىتواند به طور كامل مورد اعتماد واقع شود و اصول و فروع دين را از او اخذ نمود و به همين دليل «گفتار امام»، همچون «افعال» و «تقرير» 1 او، حجت و دليل شرعى است.
امام بايد نسبت به تمام اصول و فروع اسلام و احكام و قوانين آن و