127 امامت نوعى نيابت از طرف نبى در امور دين و دنياست. 1بنابراين، امامت، تنها يك مقام و حكومت ظاهرى نيست، بلكه يك مقام بسيار والاى معنوى و روحانى است و امام، علاوه بر رهبرى حكومت اسلامى، هدايت همه جانبهاى را در امر دين و دنيا بر عهده دارد. از اين نظر، امام، فكر و روح مردم را هدايت كرده، شريعت پيامبر اسلام(ص) را از هرگونه تحريف و تغيير، پاسدارى مىكند و اهدافى را كه پيامبر(ص) براى آن مبعوث شد، تحقق مىبخشد.
امامت، همان مقام والايى است كه خداوند پس از پيمودن راه نبوت و رسالت و پيروزى در امتحانات متعدد به ابراهيم خليل بخشيد. آن حضرت نيز براى بعضى از فرزندان و دودمانش، اين مقام والا را از خداوند تقاضا نمود و به او جواب داده شد كه ظالمان و گنهكاران، هرگز به اين مقام نمىرسند.
وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ (بقره: 124)
به ياد آور هنگامى را كه پروردگار، ابراهيم را با امور گوناگون آزمود و او از عهده آزمايشهاى الهى به طور كامل بر آمد، خدا فرمود: من تو را امام مردم قرار دادم، ابراهيم عرض كرد: از دودمان من نيز امامانى قرار ده، خداوند فرمود: پيمان من (امامت) هرگز به ستمكاران نمىرسد (و تنها نصيب معصومان از ذريه تو مىشود!)