992حق تعالى از آن كسب مرا خير بسيارى روزى فرمود ، پس وقت حج رسيد در دلم افتاد كه به حج روم ، به‌نزد مادرم رفتم وگفتم : مى‌خواهم به‌حج روم ، مادرم گفت‌كه : هزاردرهم پول آن‌مرد را بده .

عبدالرّحمان گفت : پول آن مرد را تهيّه كردم و بردم به او دادم او خوشحال شد مثل آنكه آن پول را به او بخشيدم ، پس گفت : شايد اين پول كم بوده تو را اگر مى‌خواهى بيشتر بدهم به تو ، گفتم : نه در دلم افتاده كه به حج مشرّف شوم و خواستم كه پول شما را به خودت رد كنم .

پس به مكّه رفتم و اعمال حج را بجا آوردم و برگشتم به مدينه، و با جمعى از مردم به خدمت حضرت صادق عليه السلام مشرّف شدم، و در آن اوقات حضرت اذن عام مى‌داد ، پس من نشستم در آخر جمعيّت مردم، و من در آن وقت جوان بودم ، پس مردم شروع كردند در سؤال‌كردن از آن حضرت، و آن جناب جواب آنها را مى‌داد و مى‌رفتند، تا آنكه جمعيّت كم شد ، حضرت به سوى من اشاره كرد ، من نزديك آن جناب شدم ، فرمود : آيا حاجتى دارى ؟ گفتم : فدايت شوم من عبدالرّحمان پسر سيابه هستم ، احوال پدرم را پرسيد ، گفتم : پدرم وفات كرد ، فَتَوَجَّعَ وَتَرَحَّمَ ، يعنى حضرت محزون و غمگين شد و گويا دردى او را عارض شد، فرمود : خدا او را رحمت كند ، پس پرسيد كه : تركه‌اى گذاشت ؟ گفتم : نه ، فرمود : پس از كجا توانستى به حج بيايى ؟ ! پس شروع كردم به قصّۀ آن مردى كه آمد و هزار درهم به من داد .

عبدالرّحمان گفت كه : حضرت فرصت نداد تا من قصّه‌ام را تمام كنم كه به من فرمود : تو آمدى حج ، هزار درهم آن مرد را چه كردى ؟ ! گفتم : رد كردم آن را به صاحبش ، فرمود : احسَنت .

پس فرمود : آيا وصيّتى نكنم تو را ؟ گفتم : چرا بفرماييد ، فرمود : ملازمت كن به راستى در گفتار و اداء امانت تا شريك شوى مردم را در اموال ايشان ، همچنين، و جمع فرمود مابين دو انگشت خود، يعنى اگر قولت درست شد و دروغ نگفتى و خلاف وعده نكردى و سر موعد كه طلبكار را وعده كرده بودى مال را رد كردى و مال مردم را نخوردى از مردم هرچه بخواهى بگيرى به تو مى‌دهند، پس تو شريك مردم مى‌شوى در مال ايشان بواسطۀ امانت و صداقت كه در تو هست .

عبدالرّحمان گفت : من اين وصيّت را از آن حضرت حفظ كردم ، يعنى رفتار به آن نمودم و چندان مال پيدا كردم كه زكات دادم سيصد هزار درهم را ¹ .