751لَجَعَلْتُهُمْ شُفَعائِي ، فَبِحَقِّهِمُ الَّذِي أوْجَبْتَ لَهُم عَلَيْكَ أَسْأَ لُكَ أَنْ تُدْخِلَنِي فِي جُمْلَةِ الْعارِفِينَ بِهِمْ وَبِحَقِّهِمْ وَفِي زُمْرَةِ الْمَرْحُومِينَ بِشَفاعَتِهِمْ إِنَّكَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ، وَصَلَّى اللّٰهُ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرِينَ ¹ وَسَلَّمَ تَسْلِيماً كَثِيراً ، وَحَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ² .

مؤلّف گويد كه : اين زيارت را شيخ نيز در تهذيب نقل كرده، و بعد از اين دعاى وداعى نقل كرده‌اند كه ما به ملاحظۀ اختصار آن را ذكر ننموديم ³ ، و اين زيارت چنانكه علّامۀ مجلسى فرموده بهترين زيارات جامعه است از جهت متن و سند و فصاحت و بلاغت ⁴ و والد ماجدش در شرح فقيه فرموده كه : اين زيارت احسن و اكمل زيارات است، و من تا در عتبات عاليات بودم زيارت نكردم ائمّه عليهم السلام را مگر به اين زيارت .حكايت سيّد رشتى

و شيخ ما در نجم ثاقب حكايتى نقل كرده كه از آن ظاهر مى‌شود كه بايد به اين زيارت مواظبت كرد و از آن غفلت ننمود ، و آن حكايت چنين است : جناب مستطاب تقىّ صالح سيّد احمد بن سيّد هاشم بن سيّد حسن موسوى رشتى تاجر ساكن رشت ايّده اللّٰه در هفده سال قبل تقريباً به نجف اشرف مشرّف شد، و با عالم ربّانى و فاضل صمدانى شيخ على رشتى طاب ثراه كه در حكايت آينده مذكور خواهند شد إن شاء اللّٰه به منزل حقير آمدند ، و چون برخاستند شيخ از صلاح و سداد سيّد مرقوم اشاره كرد و فرمود كه قضيّۀ عجيبه دارد و در آن وقت مجال بيان نبود ، پس از چند روزى ملاقات شد فرمود كه سيّد رفت، و قضيّه را با جمله‌اى از حالات سيّد نقل كرد كه بسيار تأسّف خوردم از نشنيدن آنها از خود او ، اگر چه مقام شيخ رحمه الله اجلّ از آن بود كه اندكى خلاف در نقل ايشان برود ، و از آن سال تا چند ماه قبل اين مطلب در خاطر بود تا در ماه جمادى الآخرۀ اين سال از نجف اشرف برگشته بودم ، در كاظمين سيّد صالح مذكور را ملاقات كردم، كه از سامرّه مراجعت كرده عازم عجم بود، پس شرح حال او را چنانكه شنيده بودم پرسيدم ، از آن جمله قضيّۀ معهوده ، همه را نقل كرد مطابق آن، و آن قضيّه چنان است كه گفت :

در سنۀ هزار و دويست و هشتاد به ارادۀ حجّ بيت اللّٰه الحرام از دار المرز رشت آمدم به تبريز