420

باب سيّم

در زيارات است

و مشتمل است بر يك مقدّمه و چند فصل و يك خاتمه :

مقدّمه در آداب سفر است

چون ارادۀ سفر كنى سزاوار آن است كه روزه بدارى روز چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه را، و اختيار نمايى روز شنبه را يا روز سه‌شنبه را يا روز پنجشنبه را، و اجتناب كن از سفر كردن در روز دوشنبه و چهارشنبه و پيش از ظهر روز جمعه، و از سفر كردن در اين ايّام كه در اين نظم واقع شده :

هفت روزى نحس باشد در مَهى‌زان حَذَر كن تا نيابى هيچ رنج

سه و پنج و سيزده با شانزده‌بيست و يك ¹ بابيست وچار وبيست و پنج

و سفر مكن در محاق شهر، و در حالى كه قمر در برج عقرب باشد، و اگر ضرورتى حاصل شود براى سفر كردن در اين اوقات ، دعاهاى سفر را بخوان و تصدّق كن و هر وقت كه خواهى به سفر رو ² .

و روايت شده كه: مردى از اصحاب حضرت امام محمّد باقر عليه السلام ارادۀ سفرى كرد، خدمت آن حضرت رسيد تا وداع كند با آن جناب ، حضرت به او فرمود كه : پدرم علىّ ابن الحسين عليه السلام هرگاه اراده مى‌نمود كه بيرون رود به سوى بعض املاك خود مى‌خريد سلامتى خود را از خدا به آنچه آسان بود براى او، يعنى به دادن صدقه به هرچه كه ممكن بود ، و اين در وقتى بود كه پاى خود را در ركاب مى‌گذاشت، و چون به سلامت از سفر مراجعت مى‌كرد شكر مى‌كرد خدا را و تصدّق مى‌داد به آنچه كه ممكن بود ، آن مرد وداع كرد و رفت و بجا نياورد آنچه را كه آن حضرت فرموده بود پس هلاك شد در راه ، اين خبر به امام محمّد باقر عليه السلام رسيد فرمود : اين مرد پند داده شد اگر مى‌پذيرفت ³ .

و سزاوار است كه پيش از متوجّه شدن غسل بكنى، پس جمع مى‌كنى اهل خود را نزد خود،