194
ج) نفوذ روحانى و نا پيدا
چنان كه مىدانيم، خورشيد يك پرتو مرئى دارد كه از تجزيه آنها، هفت رنگ معروف پيدا مىشود; و يك سلسله اشعه نامرئى نيز دارد كه «اشعه ماوراء بنفش» و «اشعه مادون قرمز» ناميده شده است. همچنين يك رهبر بزرگ آسمانى، خواه پيامبر باشد يا امام، علاوه بر تربيت تشريعى - كه از طريق گفتار و رفتار و تعليم و تربيت عادى صورت مىگيرد - تربيت روحانى دارد كه از راه نفوذ معنوى در دلها و فكرها اعمال مىشود و مىتوان آن را تربيت تكوينى نام گذاشت. در آن جا الفاظ و كلمات و گفتار و كردار به كار نمىآيد، بلكه تنها جاذبه و كشش درونى مؤثر است.
وجود مبارك امام(ع) در پشت ابرهاى غيبت نيز، اين اثر را دارد كه از طريق شعاع نيرومند و پردامنه «نفوذ شخصيت» خود، دلهاى آماده را در نزديك و دور، تحت تأثير جذبه مخصوص قرار داده، به تربيت و تكامل آنها مىپردازد و از آنان انسانهايى كاملتر مىسازد. ما قطبهاى مغناطيسى زمين را با چشم خود نمىبينيم، ولى اثر آنها روى عقربههاى قطبنما، در درياها، راهنماى كشتىهاست و در صحراها و آسمانها، راهنماى هواپيماها ووسائل ديگر است. در سرتاسر كره زمين، از بركت اين امواج، ميليونها مسافر راه خود را به سوى مقصد پيدا مىكنند. وسائل نقيله بزرگ و كوچك به فرمان همين عقربه ظاهراً كوچك از سرگردانى رهايى مىيابند.
آيا تعجب دارد اگر وجود مبارك امام(ع) در زمان غيبت، با امواج جاذبه معنوى خود، افكار و جانهاى زيادى را كه در دور يا نزديك قرار دارند، هدايت كند و از سرگردانى رهايى بخشد؟ البته نبايد فراموش كرد كه امواج مغناطيسى زمين، روى هر آهن پاره بىارزش اثر نمىگذارد،