193شمار اندكى از آمادهترين افراد - كه سرى پر شور از عشق خدا و دلى پر ايمان و اخلاص فوق العاده براى تحقّق بخشيدن به آرمان اصلاح جهان دارند - با حضرتش در ارتباطاند.
معناى غيبت امام (ع)، اين نيست كه آن حضرت به شكل روح نامرئى و يا شعاعى ناپيدا در مىآيد، بلكه او از يك زندگى طبيعى و آرام برخوردار است; به طور ناشناخته در ميان همين انسانها رفت و آمد دارد. دلهاى بسيار آماده را برمىگزيند و در اختيار مىگيرد و آنها را بيش از پيش آماده مىكند و مىسازد. افراد مستعد، به تفاوت ميزان استعداد و شايستگى خود، توفيق درك اين سعادت را پيدا مىكنند. بعضى از آنان چند لحظه و برخى چند ساعت يا چند روز و جمعى سالها با حضرت بقية الله(ع) در تماس بودهاند.
آنان كسانى هستند كه آن چنان بر بال و پرِ دانش و تقوا قرار گرفته و بالا رفتهاند كه همچون مسافران هواپيماهاى دور پرواز، بر فراز ابرها قرار مىگيرند، آن جا كه هيچگاه حجاب و مانعى بر سر راه تابش جهانبخش آفتاب نيست، در حالى كه ديگران در زير ابرها و در تاريكى و نور ضعيف به سر مىبرند.
به درستى حساب صحيح نيز همين است. كسى انتظار داشته باشد كه آفتاب را به پايين ابرها فرود آورد تا چهره آن را ببيند. چنين انتظارى، اشتباهى بزرگ و پندارى باطل بيش نيست. اين ما هستيم كه بايد بالاتر از ابرها پرواز كنيم، تا شعاع جاودانه آفتاب را جرعه جرعه بنوشيم و سيراب گرديم.
به هر حال، تربيت اين گروه منتظر، يكى ديگر از حكمتهاى نهفته در غيبت آن حضرت است.