147آشكارا به آگاهى پيامبران از امور غيبى تصريح مىكند و هيچ فرد مسلمانى كه قرآن را وحى آسمانى مىداند، پس از شنيدن اين آيات و دقت در مفاد آن، نمىتواند منكر چنين فضيلتى باشد، و بدون علت و دليل آنها را تأويل كند.
آياتى كه در اين زمينه وارد شده، دو دستهاند:
نخست، آياتى كه به طور كلى آگاهى پيامبران را از غيب تصديق مىكند و مىفرمايد خداوند پيامبران خويش را از امور پنهان آگاه مىسازد.
دوم، آياتى كه به روشنى گواهى مىدهند كه پيامبران در موارد مخصوصى از غيب خبر دادهاند و به مضمون گروه نخست (خداوند پيامبران خود را از غيب آگاه مىسازد) در اين آيات جامه عمل مىپوشاند.
آيات گروه نخست
1. «مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلىٰ مٰا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشٰاءُ فَآمِنُوا بِاللّٰهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ». 1
«خداوند مؤمنان را بر اين حال كه شما هستيد نمىگذارد، تا پليد را از پاك جدا كند، خدا شما را از غيب مطلع نمىسازد، ولى از فرستادگان خويش هر كه را بخواهد برمىگزيند، و اگر ايمان بياوريد و پرهيزگارى كنيد پاداش بزرگ براى شما است».
منظور آيه، اين است كه هرگز خداوند اجازه نخواهد داد كه