124است، چنان كه مى‌فرمايد:

«يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ...». ¹«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر و اولياى امر خود فرمان بريد...».

«اولوا الامر» در آيه كه به معناى «فرمانروايان» است، حاكى از فرمانروايى گروهى است كه اطاعت آنان در كنار اطاعت خدا و رسول ، قرار گرفته است. فخررازى در تفسير خود، بيان شيوايى دارد و مى‌گويد: از اين كه اولوالامر در كنار خدا و رسول، قرار گرفته، بايد گفت كه صاحبان اين منصب، معصوم از گناه و پيراسته از خطا بودند؛ زيرا (گذشته از اين كه در كنار دو فرد معصوم (خدا و پيامبر)واقع شده‌اند و بايد با آن دو همگون باشند)، از اين كه اطاعت «اولو الأمر» بدون قيد و شرط لازم شمرده شده، بايد گفت اين فرمانروايان، انسان‌هاى معصومى هستند كه پيراسته از گناه و خطا مى‌باشند و اگر غير آن بود، حتماً بايد حدود اطاعت آنها محدود گردد، در حالى كه قرآن، بدون حدّ و مرز اطاعت آنها را لازم شمرده است. ²اين دو آيه (آيه‌هاى ولايت و اولو الامر ) مسأله امامت را به طور مستقل مطرح مى‌كند، در حالى كه برخى از آيات هر چند مسأله امامت را مطرح نمى‌كند ولى شأن نزول آن حاكى است كه در اين مورد نازل شده است، مانند آيه «اكمال».

3. آيه اكمال

«اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ