54 «المدبّرات امراً» مىشود؛ به واسطه كمكى كه از آنها خواسته مىشود، به تدبير امور مىپردازند. امرى كه منكران يارىرسانى از سوى اموات آن را نمىپذيرند. 1
اينگونه برداشت مىشود كه دعاكنندۀ محتاج و فقير، خداوند را مىخواند و از او حاجت خويش را طلب مىكند؛ اما به معنويت اين بندۀ مقرب و مورد اكرام الهى متوسل مىشود و مىگويد: به بركت اين بندهاى كه او را تكريم كردهاى و مشمول رحمت خود گردانيدهاى، حاجتم را برآورده كن و خواستهام را اجابت فرما؛ چراكه تو عطا كننده و كريم هستى. سپس بنده مقرب را مىخواند و مىگويد: اى بنده مقرب! و اى بنده خدا! و اى ولى خدا! نزد خداوند برايم شفيع شو و از خدا بخواه كه خواستهام را برآورده سازد. بنابراين خداوند است كه عطا مىكند و از او درخواست مىشود؛ چنانكه اميد برآورده كردن حاجتهاست.
بنده مقرب در اين ميان جز وسيله، نقش ديگرى ندارد. فاعل، قادر و تصرفكننده فقط خداوند تبارك و تعالى است. اولياى الهى كه فانى در علم، قدرت و حكومت الهى هستند، توان هيچ دخل و تصرفى ندارند؛