95 سرانجام نظر و فتواى خود را بيان مىكرد، امرى پذيرفته بود؛ چراكه دانشمندان صاحبنظر و اهل بررسى و پژوهش در ادله، اين رويه را دنبال مىكنند. البته هشدار دادن به افرادى كه به دليل سستى، نماز نمىخوانند، اشكال ندارد؛ زيرا ممكن است همين تنبلى، انسان را به ترك نماز از روى قصد و انكار آن بكشاند و - پناه مىبريم به خداوند - سرانجام كافر شود؛ چراكه معصيت و نافرمانى، عامل كفرورزى است.
اى كاش عالمان دين و مبلغان، يكپارچه به تبيين باور اهل سنت، يعنى كافر نبودن گناهكننده، مگر از روى عناد و اعتقاد به حلال بودن آن مىپرداختند. كاش تبيين مىكردند كه خداوند مسلمانانى را كه گناه كردهاند و پيش از توبه مردهاند، در آتش جاودانه نمىكند؛ بلكه خداوند مىتواند اين افراد را بيامرزد؛ چنانكه در قرآن كريم نيز اين معنا آمده است:
إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مٰا دُونَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَشٰاءُ (نساء:116)
خداوند، شرك به او را، نمىآمرزد (ولى) كمتر از آن را براى هر كس بخواهد، (و شايسته ببيند) مىآمرزد.
5. مبتلا شدن به غيبت ديگران، به ويژه علما كه ابتدا به بهانه خيرخواهى است، اما سرانجام نفس تا جايى پيش مىرود كه بدون ضرورت، به ذكر احوال شخصيه مردم مىپردازد و پس از اين مرحله، به گناه دروغ آلوده مىشود. بهتان زدن به ديگران و نسبت دادن سخنانى به آنها كه خودشان نيز از آن بىخبرند و نسبت دادن ديدگاههايى كه حتى يك روز به آن اعتقاد نداشتهاند، يكى ديگر از بدعتهايى است كه امروزه رخ نمايانده است. گاه