83 بنابراين، ممنوع بودن انجام كارى كه توسط رسول خدا(ص) ترك شده، فقط از ترك اين فعل قابل استنباط نيست؛ بلكه بايد دليل ديگرى براى ممنوع بودن آن وجود داشته باشد. امام ابوسعيد بن لُبّ نيز اين قاعده را بيان كرده است. وى در پاسخ به كسانى كه دعا كردن پس از نماز را مكروه مىدانند، مىگويد: كسى كه مخالف دعا كردن پس از نماز است، بالاترين دليلى كه مىتواند براى اين مخالفت بياورد اين است كه اين عمل در سيره متشرعه نبوده است. [پاسخ مىدهيم:] فرض مىكنيم اين ادعا درست باشد؛ اما نبودن اين عمل در سيره پيشينيان، فقط نشاندهنده جواز ترك دعا كردن پس از نماز است. اما حكم تحريم انجام اين عمل يا مكروه بودن آن، از اين دليل برداشت نمىشود؛ به ويژه عملى مانند دعا كه يك اصل اجمالى و مقرر از سوى شريعت براى جايز بودن آن وجود دارد. 1 ابن قيم مىگويد: تلاوت قرآن و هديه كردن آن به فردى، بدون مطالبه مزد، امرى است كه ثواب آن به فرد مىرسد؛ چنانكه ثواب روزه و حج به ديگرى مىرسد.
اگر اشكال شود كه اين كار در شيوه پيشينيان سابقه ندارد و با وجود اهتمام فراوان آنان به انجام امور خير، هيچ يك از آنان چنين كارى را انجام نداده است و رسول خدا(ص) نيز آنها را براى انجام اين كار راهنمايى نكردهاند؛ بلكه آن حضرت(ص) اصحاب خود را به دعا كردن، استغفار، صدقه، حج و روزه رهنمون ساختهاند. اگر ثواب قرائت قرآن به ديگرى مىرسيد، بىترديد رسول خدا ياران خود را به اين كار هدايت مىكرد و