125 متهم مىسازند. اگر علماى دين با امور باطلى مبارزه كنند كه آنان تاب تحمل آن را ندارند، (مانند ربا، قمار، مشروبات الكلى، ستم و انحراف) علماى دين را به تندروى متهم مىسازند و مىگويند اينان اصولگرا هستند و به اين بهانه عرصه را بر آنها تنگ مىكنند. هنوز بىگناهى علماى دين از يك اتهام ثابت نشده كه اتهام ديگرى را به آنان نسبت مىدهند و گاه حتى آنان را به زندان مىاندازند.
اما اگر عالمى ضعيف، بيماردل و سست بيابند كه با آنان همسو مىشود و اسلام را به نفع آنان تفسير مىكند و اين دسيسهگران را حاميان دين معرفى مىكند، او را جذب خود مىكنند و با متاع دنيوى مىفريبند. در نتيجه اين عالم بيماردل بلندگوى انديشههاى آنان مىشود و آخرت خود را نيز به پاى آنها مىريزد و در اينجاست كه به اهداف خود دست مىيابند. آنان مىگويند برادرى ميهنى بر هرنوع برادرى مقدم است. در نتيجه، رهبرى مردم و اداره امور مسلمانان و ميهن اسلامى به افراد فاسق، كافر، شرابخوار، قمار باز، بىآگاه از دين و حتى افرادى كه به ديندارى و درستكارى شهرت ندارند، واگذار مىشود.
حتى از اين مرحله فراتر مىروند و اين امور را به كافرانى واگذار مىكنند كه آشكارا اسلامستيزى و كفر خود به اسلام را اظهار مىكنند. نمونههاى اين امر نيز به اندازهاى فراوان است كه نيازى به ذكر آن نيست. البته اين امر بايد در ميهن اسلامى رخ دهد؛ اما در سرزمين كفر وضع تفاوت مىكند. وجود يك حزب سياسى به نام حزب دمكرات - مسيحى در ايتاليا يا آلمان اشكال ندارد.