102 پاسخ به اين پرسش مى‌گويند: ما بر اين باوريم كه غيرخداوند قادر به انجام هيچ كارى نيست و نفع و ضرر به دست خداوند است؛ اما اين ولى خدا فردى مبارك است. نزد خداوند نيز از منزلت و جايگاهى ويژه برخوردار است. بنابراين، بايد به اين افراد آموزش داده شود تا فقط از خداوند حاجت خود را بخواهند. البته اشكالى ندارد خداوند را به واسطه جايگاه و درستكارى اين ولى كه در قبر آرميده، بخوانند و از خداوند بخواهند به خاطر اين ولى خود، حاجت آنها را برآورده سازد. در اين صورت آنان را به امر مشروع فرا خوانده‌ايم. اميد است آنان نيز اين راه را پيشه كنند.

9 . تمسك به ظواهر نصوصى كه صفات خداوند را برمى‌شمرند، مانند وجود دست براى خدا، خنديدن خداوند، نشستن او بر عرش و... بدعتى گمراه‌كننده است كه متوقف ساختن آن واجب است؛ زيرا تمسك به ظاهر اين روايات، موجب تشبيه خداوند به مخلوقات مى‌شود و با نصوص ديگرى كه منزه‌كننده خداوند از اين امور است، تعارض دارد. براى مثال در قرآن كريم تصريح شده كه هيچ چيز مانند خداوند نيست لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ ؛ «هيچ چيز همانند او نيست». (شورى:11) همچنين حمل اين نصوص بر معناى غير ظاهرى آنها لازم است. اينكه گفته شود در اين روايات فقط همان معناى ظاهرى مدّ نظر است، تعصب و بدعتى ناپسند است؛ زيرا اتفاق نظر وجود دارد كه تأويل، امرى ظنّى و گمان‌آور است. سخن گفتن درباره صفات خداوند از روى ظنّ و گمان نيز جايز نيست؛ زيرا چه بسا آيه را بر غير مراد خداوند تأويل كنيم و دچار گمراهى شويم. علاوه بر اين، ممكن است آنچه را كه اين فرد متعصب معناى آيه مى‌داند، از سوى ديگرى رد