57 اين كتاب مىباشد؛ (و هرگونه پيچيدگى در آيات ديگر، با مراجعه به اينها، برطرف مىگردد.) وقسمتى از آن، «متشابه» است [ آياتى كه به خاطر بالا بودن سطح مطلب وجهات ديگر، در نگاه اول، احتمالات مختلفى در آن مىرود؛ ولى با توجه به آيات محكم، تفسير آنها آشكار مىگردد.] اما آنها كه در قلوبشان انحراف است، به دنبال متشابهاتند، تا فتنهانگيزى كنند (و مردم را گمراه سازند)؛ وتفسير (نادرستى) براى آن مىطلبند؛ در حالى كه تفسير آنها را، جز خدا وراسخان در علم، نمىدانند.
از اين آيه استفاده مىشود كه آيات قرآن تأويلاتى دارد كه تنها خدا و راسخان در علم از آنها مطلعند و اگر قرآن تأويل دارد و از آن راسخان در علم كه محمد و خاندانش: از جانب خدا مطلعند، پس اين تأويلات را خداوند بر آنان نازل كرده است.
تفسير دقيق از تأويل
آرى بايد ظاهر را تشخيص داد وبه آن اخذ نمود واين امرى مسلّم نزد عقلاست، ولى بحث در اين است كه مقصود از ظاهر چيست؟ آيا مقصود به آن، ظهور تصورى وبدوى و افرادى است، يا ظهور تصديقى وجملهاى؟
شكى نيست كه ظهور دوم مراد است، ولذا اگر كسى بگويد: من شيرى را در حمام ديدم، ظهور افرادى آن، شير درّنده است كه در اينجا قطعاً مراد نيست؛ زيرا قرينه حمام در آن به كار رفته است، ولى با ملاحظه مجموع جمله، حمل بر مرد شجاع مىشود، وقرينهاى كه در