97شما با اين پرسش به دنبال چه هستيد؟ اگر فرض كنيم پيامبر(ص) به انسان‌هاى صالح متوسل نشده باشد، بايد گفت: بدين جهت بود كه شأن ايشان بالاتر از همه است. اما مى‌دانيم كه آن حضرت در بندگى، پيشرو بودند و به عظمت ربوبيت آگاه‌تر از همه. ايشان مى‌دانستند كه همه مخلوقات، بنده خداوند و مقهور او هستند. كرم و فضيلت مطلق، از آنِ خداست. ايشان آگاه بودند كه اين عبوديت بايد بر هر كس تجلى يابد.

و رسول خدا(ص) مى‌دانند كه بندگان خداوند بزرگ نزد خداوندگار خويش از منزلت‌هايى برخوردارند و هر يك نزد خداوند مزيتى دارد. مقتضاى عطاى خداوند نيز عبوديت اوست. پس بايد ميان بندگان خدا ارتباط بندگى و مبادله منفعت برقرار باشد. هستى نيز بر همين اساس بنا شده است.

پيامبر خاتم(ص) با اينكه بيش از همگان به اين امور آگاه بودند، اما درخواست دعا از عمر و درخواست ابن‌عمر از رسول خدا براى دعا كردن، فرمان به عمر براى اينكه از اويس قرنى بخواهد تا برايش دعا كند. همچنين درخواست پيامبر(ص) از خداوند به حق پيامبران پيش از خود كه در حديث فاطمه بنت اسد آمده و دستور ايشان به ما براى اينكه در هنگام درخواست حاجت، به آن حضرت متوسل شويم ¹، همه بيانگر