78 از اين را در نظر ندارد. اگر كسى منكر اين جايگاه شود، كافر شده است.

اگر قرار باشد ما نيز مانند آنها با تمسك به امور ظنى، در تكفير مسلمانان شتاب كنيم، مى‌توانيم بگوييم كسى كه جايگاه پيامبر(ص) را نمى‌شناسد، به مشرك بودن شايسته‌تر است و كسى كه خون مسلمانان را هدر مى‌داند از ديگران به گمراهى نزديك‌تر است.

بنابراين، توسل بيانگر عظمت و محبت كسى است كه واسطه توسل به درگاه خداوند قرار مى‌گيرد؛ زيرا درخواست از خداوند به واسطه پيامبر(ص) به دليل عظمت و ارجمندى ايشان نزد خداوند يا به اين دليل است كه خداوند او را دوست دارد؛ امرى كه در آن ترديد راه ندارد.

حال كه توسل به اعمال مورد توافق ما و مخالفان توسل است، مى‌گوييم: كسى كه به پيامبران يا افراد صالح متوسل مى‌شود، توسل او به اعمال صالحى است كه خدا آنها را دوست دارد؛ زيرا بى‌ترديد دليل توسل به افراد صالح اين است كه آنان صالح و شايسته‌اند. پس دليل اين توسل، اعمال صالح آنان است و همگان بر جواز توسل به اعمال صالح اتفاق نظر دارند؛ همچنان‌كه در آغاز اين مقاله نيز بيان شد.