59 مىدانند.
سخن را به پايان مىبريم. در آينده ادله صحيح و صريحى را بيان خواهيم كرد كه جواز توسل به پيامبر(ص) را پيش از وجود ايشان، پس از وجود در دنيا، در برزخ و در قيامت اثبات مىكند؛ هرچند در مقاله اول خود، وعده بيان تفصيلى ادله را داديم، اما آنان قومى محروم از درك و فهم هستند.
بسيار مىبينيم آنان به هنگام پاسخگويى به ما يا ديگران به ادعاهاى واهى استناد مىكنند. اكنون كه آنان از استدلال ناتوان هستند، ما برآنيم ادلهاى را براى ابطال همه ادعاهاى آنها - حتى ادعاى وجود تفاوت ميان توحيد الوهى و توحيد ربوبى - بيان كنيم.