54شوكانى در ادامه مىگويد:
در رابطه با شفاعتخواهى از مخلوق بايد گفت مسلمانان بر اين امر اتفاق نظر دارند كه درخواست شفاعت از مخلوق در آنچه كه از امور دنيا از عهده او برمىآيد، جايز است.
بر اين اساس، بار ديگر توجه خواننده را به اين نكته جلب مىكنم كه بايد پيرامون آن امرى بحث كنيم كه پيامبر(ص) قادر به آن است. در بالا تبيين شد كه پيامبر(ص) در برزخ نيز مىتواند به ما سود برساند و اين امر به هيچوجه شركآلود نيست.
شوكانى مىافزايد:
در سنن ابوداود آمده كه مردى به پيامبر(ص) عرض كرد: ما خدا را نزد تو شفيع مىسازيم و تو را نزد خداوند شفيع خود قرار مىدهيم. پيامبر در پاسخ فرمودند: «شأن خداوند بالاتر از اين است. خدا نزد مخلوقش شفيع نمىشود». به اين ترتيب پيامبر(ص) شفاعت خود نزد خداوند را تأييد و با شفيع قرار دادن خداوند نزد خويش مخالفت كرد.
شوكانى در ادامه مىگويد:
شيخ عزالدين بن عبدالسلام در رابطه با توسل به يكى از آفريدههاى خداوند نزد پروردگار، در جايى كه بنده از خداوند خواستهاى دارد، مىگويد: فقط توسل جستن به پيامبر(ص) جايز است؛ البته اگر حديث مأثور در اين رابطه صحيح باشد. شايد منظور وى حديثى باشد كه نسائى در سنن، ترمذى در صحيح و نيز ابنماجه و ديگران نقل كردهاند: نابينايى نزد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! من دچار نابينايى شدهام. برايم