46و نيز خداوند مىفرمايد:
وَ لاٰ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقىٰ إِلَيْكُمُ السَّلاٰمَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا (نساء: 94)
و به كسى كه نزد شما [اظهارِ] اسلام مىكند مگوييد: «تو مؤمن نيستى» [تا بدين بهانه] متاع زندگى دنيا را بجوييد.
حال كه اين آيه اجازه نمىدهد به اظهاركننده سلام گفته شود كه «مؤمن نيستى»، چگونه مىتوان به خود جرأت داد و با دلايل واهى و سستتر از خانه عنكبوت، به برگزيدگان امت محمدى گفت كه شما به دليل توسل به پيامبران و صالحان كافر هستيد؟ قرآن مىفرمايد:
أَ لاٰ يَظُنُّ أُولٰئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ
يَوْمَ يَقُومُ النّٰاسُ لِرَبِّ الْعٰالَمِينَ (مطففين: 4-6)
مگر آنان گمان نمىدارند كه برانگيخته خواهند شد؟ [در] روزى بزرگ؛ روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند.
مىدانيم كه يقين، با ظهور شك از بين نمىرود. از سوى ديگر، آنگونه كه نَوَوى و ديگران نيز تصريح كردهاند، رفتار انسان مسلمان را بايد به هفتاد شكل تأويل و تفسير كرد. پس نمىتوان به دليل توسل، ديگر مسلمانان را تكفير كرد.
آيا تكفيركنندگان، ظاهر عبارتِ ديگر مسلمانان را ملاك اقدامات خود قرار دادهاند يا آنكه مقصود از اين سخنان را مدّ نظر دارند؟ اگر به دليل ظاهر عبارات اعتراض دارند، گفتن عبارتهايى مانند «آب مرا سيراب كرد» و «نان مرا سير كرد» بايد شرك و كفر باشد. اما اگر آنان مقصود عبارتها را در نظر داشته باشند و اعتراض به آن باشد كه در