38 عموم امت - معتقد بود؛ اگر چه آنان بدعتآورندگان جاهل و ظالم و فاسق بودند.
مؤلف كتاب «الصواعق الالهية» 1 از ابنتيميه و ابنقيم نقل مىكند كه اگرچه انسان جاهل و خطاكار امت اسلامى ممكن است اقدام شركآلود يا كفرآميز انجام دهد، اما مشرك يا كافر نمىشود. وى به دليل جهالت و اشتباه خود تا زمانى معذور است كه براى وى برهان و حجت اقامه نشده و مسئله برايش به طور كامل روشن نگرديده است.
همچنين در صورتى معذور است كه امور ضرورى و معلوم دين اسلام را انكار نكند؛ مسائلى كه بر سر آنها اجماع كامل و قطعى وجود دارد و هر مسلمانى بدون درنگ و تأمل آن مسئله را مىداند. 2
همچنين از وى نقل شده است: «از بدعتهاى نادرست، تكفير طايفهاى از مسلمانان و مباح دانستن خون و دارايىهاى آنان است». اين بدعت به دو دليل سنگين است:
اول: چه بسا در طايفه تكفيركننده، بدعتهاى بزرگترى وجود داشته باشد. بلكه بايد گفت چه بسا بدعت طايفه تكفيركننده بزرگتر از بدعتهاى طايفه تكفير شده باشد. همچنين ممكن است بدعتهاى آنها مانند يكديگر يا كمتر باشد. اين وضعيت اهل بدعت و دنبالهروان هواى نفس است كه يكديگر را تكفير مىكنند.