37 پس از اين كار نهى نشده است. 1
«ابنتيميه» در كتاب «الايمان» مىگويد: امام احمد، خوارج، مرجئه و قدريه را تكفير نكرد؛ بلكه نقل شده كه وى و ديگران جهميه را تكفير كردهاند؛ حال آنكه امام احمد، بزرگان جهميه را تكفير نكرد؛ همچنانكه هر كس گفت من جهمى هستم، او را نيز تكفير نكرد؛ بلكه وى به پشتسر جهميه نماز گزارد. اين در حالى است كه جهمىها مردم را به فرقه خود دعوت كردند و آنها را گرفتار ساختند و كسانى را كه با آنان موافق نبودند، مجازات سنگين كردند. با اين حال امام احمد و ديگران آنها را تكفير نكردند؛ بلكه وى آنها را با ايمان مىدانست و امامت آنها را مىپذيرفت و برايشان دعا مىكرد. نمازگزاردن به امامت آنان و نيز حجرفتن با آنها و جنگيدن در ركاب جهميه را درست مىدانست.
وى قيام كردن عليه جهميه را ممنوع مىدانست؛ همانگونه كه در مورد ديگر ائمه نيز چنين عمل مىكرد. با اين حال سخنان باطل آنها را كه كفرورزى بود، انكار و ابطال مىكرد؛ اگرچه آنان نمىدانستند كه سخن كفرآلودى بر زبان مىآورند. وى به اندازه توان با سخنان باطل آنها مبارزه مىكرد.
امام احمد از يك سو به بندگى خداوند و فرمانبردارى از رسولش(ص) براى معرفى دين و سنت و ابطال بدعتهاى جهمىهاى ملحد ايمان داشت، اما از سوى ديگر به رعايت حقوق مؤمنان - چه پيشوايان و چه