22 به كار شايسته است. اين توسل چه اشكالى دارد؟
اگر كسى بگويد: خداوندا! تو را به رسولت محمد(ص) مىخوانم، يعنى به پيامبرى و شايستگى حضرت محمد(ص) و عبادتش كه تو آنها را پذيرفتهاى، از تو مىخواهم، يا بگويد: خداوندا به حق فلان فرد شايسته، به عبادت يا به شايستگى فلان فرد از تو مىخواهم، يعنى در واقع [تو را] به شايستگى آن فرد و رفتار پذيرفته شدهاش مىخوانم. آيا اين توسل جستن نادرست است؟ اين نوع درخواست كردن از خداوند كه وجاهت يك فرد را واسطه درگاه خداوند قرار مىدهيم، چه اشكالى دارد؟ اين نوع دعا كردن چه تعارضى با توحيد دارد؟ علاوه بر اين، همانگونه كه در ادامه به تفصيل بيان خواهيم كرد، همه اين نوع دعاها در روايات نقل شده و همه مسلمانان - چه در گذشته و چه اكنون - بر درستى اينگونه دعا اجماع دارند.
8. اشكال بزرگ برخى اين است كه توسل به پيامبر(ص) - و چه بسا ديگر انسانهاى شايسته - را تا زمان زنده بودنشان جايز مىدانند! گويا اين افراد گمان كردهاند كه رسول خداوند(ص) در زمان حيات خود بخشى از ملك هستى را در اختيار داشته، اما پس از وفات چنين ملكى از او گرفته شده است. اين سخنى گزاف و خطرناك است. چرا كه قرآن كريم مىفرمايد:
قُلْ لاٰ أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لاٰ ضَرًّا إِلاّٰ مٰا شٰاءَ اللّٰهُ وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ مٰا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلاّٰ نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (اعراف: 188)