1) . در كتاب «قفو الاثر في صفوة علوم الاثر» متابعت اين‌گونه معنا شده است: متابعت اين است كه وقتى گمان برده مى‌شود عبارات يك روايت يا معناى آن فقط از طريق يك راوى نقل شده است - اگرچه اين راوى يكى از صحابه باشد - آن روايت توسط فردى ديگر با طريقى ديگر نيز نقل مى‌شود. البته در اين پى‌گيرى «وحدت صحابى» شرط است. دنبال كننده اين روايت را «متابِع» و نيز «تابع» گويند. حديث شاهد عبارت است از روايتى كه با حديثى ديگر از نظر معنا مشابه يا يكسان است. در اين روايت، صحابى نيز بيش از يك نفر است. ذكر اين روايت نيز استشهاد ناميده مى‌شود. (ص64). شيخ على در پاسخ به ألبانى كه حديث عطيه را ضعيف دانسته مى‌گويد: اين حديث را احمد و ابن‌ماجه و ابن‌خزيمه در «التوحيد» نقل كرده‌اند. اين خزيمه از كسانى است كه روايت را صحيح مى‌داند. ابونعيم نيز در كتاب «الصلاة» خود و ديگران اين حديث را صحيح مى‌دانند. سپس مى‌گويد: بنابراين حافظ ابن‌حجر تنها كسى نيست كه اين حديث را صحيح دانسته است؛ زيرا ابن‌خزيمه در صحيح خود و پيش از وى ابن‌ابى حاتم و حافظ عبدالغنى مقدسى صاحب «الكمال» روايت را نقل كرده‌اند. حافظ شرف الدين عبدالمؤمن دمياطى در «المتجر المربح» و حافظ ابوالحسن شيخ المنذرى نيز كسان ديگرى هستند كه روايت را نقل كرده‌اند. اشرف دمياطى درباره شيخ المنذرى مى‌گويد: من حافظتر از او نديده‌ام. ابوالفضل عبدالرحيم عراقى و ابن‌حجر نيز اين حديث را نقل كرده‌اند. اين هفت نفر روايت را نقل كرده‌اند... به اين ترتيب دانستيم كه عطيه از نظر حافظان روايت، فردى پذيرفته و مورد تأييد است. به اين ترتيب از راه شنيدن، بر درستى راوى تصريح شده است و سخن البانى درباره تدليس وى باطل مى‌شود. همچنين خلط صورت گرفته در سخن ابن‌حبان درباره روايت غير صحيح ردّ مى‌شود. نويسنده در ادامه مى‌گويد: همچنين تدليس راوى در اين روايت نيز از بين مى‌رود؛ زيرا ابن‌ماجه اين روايت را در سنن خود آورده و گفته كه از ابوسعيد خدرى نقل كرده است. اين مطلب در نسخه چاپى سنن ابن‌ماجه موجود است. مغلطاى در شرح خود بر اين كتاب روايى (نسخه خطى) متن اين روايت را با لفظ «عن ابى‌سعيد» آورده است. با توجه به تصريح ابن‌ماجه به نام «خدرى» اين گمان كه نام ديگرى منظور است، از بين مى‌رود. اما فرض اين امر نيز يك دروغ محض است و فقط افراد جاعل اين سخن را مى‌گويند. بنابراين خداوند عطيه را از اين امور مصون داشته است. نگارنده در ادامه مى‌گويد: تنها كسى كه روايت عطيه را موقوف مى‌داند، يك راوى است و آن حافظ ابونعيم است. اما كسانى كه روايت او را مرفوع دانسته‌اند، حافظ كبير يزيد بن هارون و سه تن ديگر يعنى عبدالله بن صالح عجلى، محمد بن عزوان و ابوخالد بن احمر هستند كه اين سه نفر ثقه هستند. فضل بن موفق نيز پنجمين فردى است كه اين روايت را مرفوع دانسته است. او كه نامش در سلسله سند اين روايت در سنن ابن‌ماجه آمده، فردى ضعيف است. ابوصديق ناجى نيز اين روايت را شاهد و مرفوع مى‌داند. وى روايت را از ابوسعيد به شكل مرفوع نقل مى‌كند. بنابراين چگونه مى‌توان گفت آشفتگى و اضطراب در سند روايت وجود دارد؟ بلكه بايد گفت ادعاى اضطراب در سند با ظهور مرفوع بودن روايت دليل اين مطلب است كه استاد به دنبال حقيقت نبوده است. حافظ ابن‌ابى حاتم توقف درباره اين روايت را ترجيح داده؛ زيرا اين حديث فقط به روايت عبدالله بن صالح، مرفوع است. عبدالله بن صالح نيز فردى ثقه و غير حافظ است. از سوى ديگر ابو نعيم نيز روايت را موقوف دانسته كه رتبه او نيز حافظ است. بنابراين قول به وقف را ترجيح داده است. براى مطالعه كامل‌تر مطلب ر.ك: هداية المتخبطين، صص59 - 76.