1) . احمد مى‌گويد: هر راوى كه عدالت او ثابت شود، جرح او پذيرفته نيست؛ مگر اينكه اين جرح با چيزى ثابت شود كه احتمال غير جرح وارد نباشد. سبكى مى‌گويد معناى اينكه جرح مقدم است، درباره جايى است كه تعارض ميان جرح و تعديل باشد. اما اگر دو روايت دچار تعارض شدند و راهى براى ترجيح نيست، جرح را مقدم مى‌شماريم؛ زيرا علم ما به جرح بيش از تعديل مى‌شود. تعارض اين دو نيز در واقع يكسان شدن گمان [نه علم] بر دو روايت است. شأن تعارض نيز همين است. وى در «جمع الجوامع» مى‌گويد: در صورتى كه شمار افراد مطرح‌كننده جرح، بيش از تعديل‌كننده‌ها باشد، اجماع در اين است كه جرح بر تعديل مقدم است. جمع الجوامع، امام تقى الدين السبكى، تعليق شيخ عبدالفتاح ابوغدة، ص 51.

2) . زجاج مى‌گويد: معناى آيه اين است كه از او بخواه. اين معنا را زبان‌دانان بيان كرده و گفته‌اند كه حرف باء به معناى حرف «عن» مى‌باشد؛ مانند آيه اول سوره معارج. على بن سليمان مى‌گويد معناى آيه اين است كه سوال خود را فقط از او بپرس كه او خبير به امور است. ابن جبير نيز مى‌گويد خبير «الله» است. تفسير قرطبى، ج13، ص63. مجاهد مى‌گويد: «ما أخبرتك من شىء فهو كما أخبرتك»؛ «آنچه كه تو را بدان آگاه كرده‌ام، همان است». شمس بن عطيه مى‌گويد: «هذا القرآن خبير به»؛ «اين قرآن به آن آگاه است». مختصر ابن‌كثير، ج2، ص637.