59 از عُمارة بن خزيمة بن ثابت، از عثمان بن حنيف. سپس مىگويد اين حديث حسن و صحيح است؛ اما آن را تنها از طريق ابوجعفر (خطمى) 1 مىشناسيم».
بنابر آنچه از كتابهاى معروف رجالى (خطى و چاپى) برداشت مىشود، به نظر مىرسد ابوجعفر كه اين روايت را از عماره و از شيوخ شعبه نقل مىكند، همان عمير بن يزيد خطمى بصرى (مدنى تبار) است. 2
ابو جعفر رازى (م 160 ق) كه از شيوخ شعبه است، هرگز عماره را درك نكرده است؛ زيرا عماره در سال 105 هجرى درگذشت و سفر او به حجاز تقريباً نه سال پس از مرگ عماره بوده است. شعبه، در ثبت و ضبط روايت، فردى دقيق است. 3 البته طبرانى و ديگران براى اين حديث طرق ديگرى را نيز بيان كردهاند. در سند اين طرق تصريح مىشود كه