63 ذُرِّيَّتِكَ إِلَى هَذَا الْمَكَانِ وَ أَقَرَّ بِذُنُوبِهِ وَ تَابَ كَمَا تُبْتَ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ غَفَرْتُ لَهُ.» ¹

امام صادق(ع) در حديثى ديگر فرمود: « هنگامى كه آدم(ع) طواف خانه خدا را انجام داد و در پايان طواف در كنار ملتزم ايستاد، جبرئيل(ع) به او گفت: در اين مكان به گناهت اقرار كن. آدم(ع) ايستاد و گفت: اى پروردگار من براى هر عاملى اجر و پاداشى است و من به آنچه دستور بود عمل كردم پاداشم چيست؟ خداوند به او وحى كرد اى آدم گناهت را آمرزيدم. آدم(ع) گفت: خدايا آمرزشت شامل فرزندان و ذريه من ميشود؟ خداوند به او وحى نمود: اى آدم هركدام از ذريه تو كه به اين مكان بيايد و به گناهش اقرار كند و توبه نمايد همانگونه كه تو توبه كردى سپس آمرزش گناهش را از من طلب كند او را بيامرزم.

ملتزم و نهرى از بهشت پاى آن

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْمُلْتَزَمِ، لِأَيِّ شَيْءٍ يُلْتَزَمُ؟ وَ أَيُّ شَيْءٍ يُذْكَرُ فِيهِ؟ فَقَالَ: «عِنْدَهُ نَهَرٌ مِنَ الْجَنَّةِ تُلْقَى فِيهِ أَعْمَالُ الْعِبَادِ كُلَّ خَمِيسٍ.» ²