165 عن هذا.» ¹ زائرانى كه از شناخت امامت و ولايت محرومند، هرگز ميهمان الهى و رسول الله و از ضيافت معنوى آن عزيزان برخوردار نيستند و براى زيارتشان ارج و حرمتى نيست. امام هشتم(عليه السلام) فرمود:«اگر دست شما به ستارگان آسمان مى‌رسد، دست و قدرت فكر و عقل شما نيز به كنه مقام امامت و ولايت خواهد رسيد.» كنايه از اين كه اوج مقام امامت به قدرى بلند است كه دسترسى افكار بدان ممكن نيست.

فساد دل و جمود عين ناشى از دنياگرايى است و گناه كه فرمود:

«ما جَفَّت الدّموع الاّ لقسوة القلوب و ما قستِ القلوب الاّ لكثرِة الذّنوب.» اين قساوت نمى‌گذارد انسان نور امامان(عليهم السلام) را بازبيند و گفتارشان را با گوش جان بشنود. منشأ دنياگرايى نيز يا نفس امّاره و شيطان درونى انسان است و يا ابليس و شيطان بيرونى. آدمى در جهاد اصغر، دشمن بيرونى را با سلاح گرم از پاى در مى‌آورد، اما در جهاد اكبر، نفس امّاره را با ناله و شيون مى‌بايد از پاى درآورد و راه دل را به سوى كرانه‌هاى معنويت و شنيدن گفتار گوهرين امامان معصوم(عليهم السلام) باز مى‌كند و سلاحش گريه است. كسى كه تضرع نكند و توشه‌اى معنوى برنگيرد، در جهاد اكبر پيروز نخواهد شد و بى‌بهره گرفتن از محضر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و امامان(عليهم السلام) به وطن خويش باز مى‌گردد.