94و خضوع اجابت حق كند و دعوت او را لبيك بگويد. مالك بن انس مىگويد: سالى با امام صادق عليه السلام به حج رفتم، هنگام احرام چون بر مركبش قرار گرفت هر چه مىخواست لبيك بگويد صدا در گلويش مىشكست و نزديك بود امام از مركبش فرو افتد. به ايشان عرض كردم ناچار بايد لبيك بگويى.
امام فرمود:
كَيْفَ أَجْسُرُ أَنْ أَقُولَ: «لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ» وَ أَخْشَى أَنْ يَقُولَ عَزَّ وَ جَلَّ لِي لاَ لَبَّيْكَ وَ لاَ سَعْدَيْكَ؟»؛ «چگونه جرأت كنم و بگويم: «لَبَّيْكَ اللهُمَّ لَبَّيْك» در حالى كه بيم دارم خداى متعال به من بگويد: «لاَ لَبَّيْكَ وَ لاَ سَعْدَيْكَ» .» 1
از ديگر آداب لبيك گفتن كثرت آن است. رسول خدا صلى الله عليه و آله زياد لبيك مىگفت تا آنكه خانههاى مكه را مشاهده مىكرد. زائر چه سواره و چه پياده، چه بر فراز تپه و چه در دشت، چه روز و چه شب و در همه احوال آنگاه كه احرام بست، بهتر است لبيك گو باشد و پاسخ حق را مدام بر زبان خود جارى كند. محمد بن منكدر دربارۀ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىگويد كه ايشان لبيك را زياد تكرار مىكرد. 2ادب ديگر لبيك آن است كه مردان لبيك را بلند بگويند. رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«جبرئيل نزد من آمد و گفت: خداوند متعال به تو دستور مىدهد كه به يارانت فرمان دهى صدايشان را به لبيك گفتن بلند سازند ؛ چرا كه شعار حج است». 3
خداى سبحان فرشتگان را خبر داد كه به حاجيان مباهات مىكند، در حالى كه آنها ژوليده و خاك آلودند، آنها ضجه و ناله مىكنند، و خداوند دلهاى شكسته و آه و اشك را دوست دارد.
زائر خانۀ خدا با اين اوصاف شتابان به سوى خدا مىرود و بايد صدايش را به هنگام لبيك بلند كند تا مباهات خدا نزد فرشتگان بزرگ آيد. به بيان ديگر يكى از اسماء الهى اسم «البعيد»